ایرانشناسی و ایرانشناسان برجسته در سند پاكستان (بخش اول )

   ایرانشناسی در سرزمین سند به همان اندازه قدمت و سابقه دارد که سلطه و سیطرۀ مسلمانان در این صفحات شبه قاره برای نخستین دفعه برقرار، و برای قرنهای متمادی، ادامه داشته است. خود محمد بن قاسم، قبل از ورود به این آب و خاک، امور حکومت فارس را متصدّی و مقیم شیراز بوده است. بنابر این می توان گفت که ایرانشناسی در سند در حدود 1331 سال سابقه دارد. به همین دلیل کلیۀ مورخان، متصوفان، سخنوران، نویسندگان و تذکره نگاران را که به زبان فارسی آثاری از خود باقی گذاشته اند، به نحوی می توان به ایرانشناس قلمداد نمود؛ امّا در این مقاله کوشش می شود که ایرانشناسان قرن بیستم میلادی را با ارزیابی آثار علمی و ادبی و همچنین خدمات آموزشی آنان معرفی نمود. 

قبل از این که به خود موضوع بپردازیم ملاک کار این پژوهش، یعنی اینکه چه کسانی به عنوان خدمتگزاران ایرانشناسی در سند قلمداد شده اند، در ذیل آورده می شود: 

1. متولد و متوفای در سند.

2. متولد در خارج از سند امّا اقامت ممتد در سند.

3. متولد در سند امّا اقامت ممتد در خارج از سند.

4. متولد و مقیم در سند

اینکه شمه ای از حوال و آثار و خدمات علمی چند تن از ایرانشناسان برجسته که در صحنۀ ایرانشناسی در سند طی یک قرن اخیر سهم شایانی دارندف بطور مجمل در این مقاله منعکس می گردد.

 

 

ادامه نوشته

نگاهي به ايالت سند پاكستان  

 

بخش اول

تاریخ سند

اگر به تاریخ قبل از تسلط انگلیسیها بر شبه قاره هند نگاهی داشته باشیم، سند را قدیمی ترین قسمت شبه قاره در خواهیم یافت. در گذشته دور منطقه سند در اصل از لحاظ وسعت شامل چندین شهر و حتّی استانهائی نظیر پنجاب و تمام کشمیر و نصف سرحد مرزی افغانستان و بلوچستان پاکستان و بخشی از سرحد راجپوتانه و مکران و کیج می‌شده است و تقریباً می‌توان گفت که یک مملکت مستقل به شمار می‌آمده است.

طبق نظر مورخین در 2500 سال قبل از میلاد، "قوم آریا" که از اکناف آسیا به طرف ایران می‌آمدند، غالباً از سرحد "سند عظیم" و به عبارتی دیگر "هفت دریا" رد می‌شدند. "دریا" در "زبان اردو" به معنی "رودخانه" است و منظور از هفت دریا "پنج رودخانه عظیم پنجاب است به اضافه"، "رود سند" و "رود سرسوتی" که اکنون خشکیده است، می‌باشد.

"هیرس" دانشمند مسیحی، "واژه سند" را این چنین ریشه یابی می‌کند که "رود سند" (قبلاً سندهو) دریای سند بوده و تا مدتی که اقوام آریا در کنار آن بودند به نام سند (Sindh) تلفّط می‌کردند. تجّار و سیّاحان ایرانی آنرا "هند" تلفّظ می‌کردند که از آن هندوستان فعلی اشتقاق یافت، سپس سیاحان و جنگجویان رومی آنرا "اند" خوانده و رفته رفته به نام اندیا (India) شهرت یافت که همین هندوستان فعلی می‌باشد و در لغتنامه‌ها و فرهنگهای لاتینی نیز به همین شکل ثبت و تلفّظ گردید، ولی پس از تجزیه شبه‌قاره هند و استقلال پاکستان اسم آن را به بهارت (Baharat) تغییر دادند.

امّا تاریخ واقعی سند، از روابط آن سرزمین با ایران در عصر داریوش بزرگ (250 هجری قمری / 515 میلادی) آغاز می‌شود، یعنی از زمانی که سند در قلمرو ایران قرار گرفت.

ادامه نوشته